حتما تو هم لباسهایی داری که نمیپوشی. گذاشتی کنار که لاغر بشی که یه مراسم خاصی باشه که وقت خاصی باشه...آویزونش کردی تو کمد یا چپوندی ته دراور و هر بار که گوشۀ رنگیش خودشو بهت نشون میده اون موقعیت خاصی که پیش نیومد، اون تغییری که نکردی اون جشنی که برگزار نشد یادت میاره که چقدر بیهودگی زندگی زیاده...من از این لباسها زیاد دارم، سفید آستین بلند، قرمز، کرم آستین پفی، آبی حریر...تازگی شروع کردم لباسهامو می‌پوشم و می‌بخشم. اونا رو که میشه تو خونه پوشید می‌پوشم تا دیگه منتظر چیزی نمونن ته کمد. اونا رو هم که نمیشه می‌بخشم. دیگرانی اطراف من هستن که لباسهاشونو منتظر موقعیتهای خاص نگه نمیدارن یا زندگیشون پر از موقعیتهای خاصه. لباسها هم حق دارن سهم خودشونو از زندگی بگیرن.ما حق نداریم مانعشون بشیم. سهم هیچ لباسی نباید منتظر موندن تو تاریکی کمد باشه:)